Euskaraz,
beste hizkuntza askotan bezalaxe, baditugu hitz batzuk, berdintsu esaten
ditugun arren, idazkeraz ongi bereizten direnak.
Halaxe
da. Kasu batzuetan, h-a duten ala ez, edo h hori daramaten tokian dago
aldea; baina, beste zenbaitetan —hasieran emandako "atzo"
/ "atso" horretan adibidez— "z"-"s" nahiz
"tz"-"ts" nahasten direlako gertatzen dira nahasteak.
Har
dezagun lehen adibide horixe: "atzo" / "atso"
"Atzo"
gauden eguna hastean bukatu den eguna aipatzeko erabiltzen den adizlaguna
da. Eta hori, "tz"-z idazten da: "atzo etorri zen".
"Atso", ordea, emakume zaharra
da, eta "ts"-z idazten da: "atso zahar bat".
Ariketa
berdintsua daukagu "su" eta "zu" hitzen artean.
Bada,
bai. "Zu" ni ez naizen hori izan daiteke, zu zeu, alegia;
eta hori "z"-z idazten da. Bestea, berriz, "su",
zerbait erretzen denean gertatzen den bero edo argi jalgitzea. Hau,
aldiz, "s"-z idazten da: "suak erre eta kiskali zuen
basoa".
