"Semeak" eta "seme-alabak"

 

 Badira euskaraz izen-bikote berezi batzuk: "lehengusu/lehengusina", "alargun/alarguntsa", "printze/printzesa" etab., baina ez dira gehiegi.

 Ez, ez dira gehiegi, eta, gainera, bide mugatua da hori. Jeneralean, hitz bera erabiltzen dugu genero-bereizketarik gabe, hau da, "kirolari", "ume", "haur", "saltzaile"….

 Baina, hala ere, inguruko hizkuntzek jarraitzen ez duten bide propio bat badu euskarak hainbat izen-bikoterentzat.

 Bai, hori egia da. Eta, batez ere, pluralean eman behar direnean izan behar da hori kontuan.

Adibidez, "los hijos" esateko, ez da "semeak" esan behar, baizik eta "seme-alabak".

 Eta gauza bera eduki behar kontuan "los abuelos", "los tíos" edo "los padres" esateko, ezta?

 Halaxe da. Gainera, kontu egin askok esaten dutela gaztelaniaz "¿Qué tal tus "aitas"?, "tus padres" esan ordez.

Euskaraz "aita-amak" —hau da, "aita eta ama"— edo "gurasoak" esan beharko da, eta ez "aitak".

Edo berdin, "osaba-izebak", eta ez "osabak" , edo, ezta ere, "aitonak", baizik eta "aiton-amonak".

"Seme-alabak", "osaba-izebak"

"Semeak", "osabak"