Carmen Unamuno - Aulesti
-Soinuei dagokienez /j/ gogorra egiten du, ez /iota/ eta ez ditu /s/ eta /z/ bereizten; ez eta /tz/ eta /ts/ ere.
-Joan aditza jun esaten du.
- -a amaieradun hitzak oso modu berezian egiten ditu:
	eskoli ikesiko nebala ta erosten nebazen arrautzak, fruti, platanuk, sagarrak, perejille, arrañe, okeli letxeri zan ba... da esnie ekarten eban kantina bete
-Bai eta –oa, –oak eta antzeko amaieradunak ere:
	platanuk soñekuk hamen andrazkuk be bai solun garixe erain le(he)n asturi ipini makuluk letxeru etorten zan antziñe kanpun daz 5 ume ta gurasuk da arratsaldin bazkaldu, e(g)in harriku, basuk eta erretirau da ba halakoxi...
*ea > ia aldaketa egiten du berba amaieratan:
	esnie ekarten eban gero nebie (nebea) jun zan Ameriketara Etxien be bierra dauela
-Aditz formak bizkaierakoak baina bereziak:
	gaztetxu nintzenin eurek zin aberatsak Neure nebak be jun zien bi; oin bat etorrite da kanpun daz
-Aditz formak asko laburtzen dira:
	Esnie ekarteban kantina bete Lelengo eiben dirue Le(he)n astuk be bier asko eiteban Bazkarixe prestetedeket da Markiñera junbiot Nik eberdixe-ostekotxu bat eitteot
-ago amaiera, konparaziokoa laburtu egiten du: -a bakarrik esaten du edo –au (baina u hori oso ahula da):
	gaztia(u) izen nintzen miseritxu geixa beti egoten da gauze merketxua